Przodkiem naszej kapusty białej jest roślina, która do dziś rośnie w stanie dzikim na wybrzeżach Morze śródziemnego. Jej niejadalne liście, wyrastają na wysokiej łodydze i niczym nie przypomina twardej kapusty. Dawno temu ta roślina została udomowiona , czyli droga skomplikowanych zabiegów hodowlanych uzyskała swoja dzisiejsza postać. Szybko tez stała się jednym z najpopularniejszych warzyw, przede wszystkim dzięki temu, że jest plenna, odporna na mróz, łatwo się ja uprawia i przechowuje, może więc być dostępna przez cały rok. Już w starożytnym Rzymie znano ja i cenione tylko za walory smakowe, ale także za właściwości lecznicze i odżywcze. Ówcześni lekarze zalecali chrupanie kapuścianych liści przed posiłkiem, aby ułatwić trawienie i uodpornić żołądek na nadmierne ilości wina. Można wiec powiedzieć, że już wtedy leczono nią kaca. W Polsce rozpowszechniła się w XIV wieku, głównie dzięki przyklasztornych ogrodom. Przywędrowała do nas z Niemiec i stosunkowo szybko nauczyliśmy się ją kwasić. Jak wskazują odnalezione spisy zakupów z europejskich dworów, kapustę białą i czerwoną jadali nawet królowie